Abstracts Political Science

Philosophical and Sociopolitical Implications of the Representation of Robots in Literary Science Fiction: A Case Study of Douglas Adams’s “Marvin the Paranoid Android” and the “Electric Monk”

by Τσακαλάκης Θωμάς; Tsakalakis Thomas Unknown

Οι ραγδαίες εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη και την παραγωγή ανδροειδών κατά τον 21ο αιώνα οδήγησαν στην ανάδυση της ρομποηθικής, η οποία πραγματεύεται ανησυχίες σχετιζόμενες με (α) το κατά πόσον τα ρομπότ συνιστούν μίαν υπαρξιακή απειλή για το είδος μας, (β) αν είναι εφικτό οι προγραμματιστές τους να εισαγάγουν σε αυτά έναν ηθικό κώδικα που να τα κάνει να συμπεριφέρονται «ηθικώς,» και (γ) αν τα ρομπότ θα μπορούσαν στο μέλλον να αναπτύξουν «αυτοβούλως» την ικανότητα ηθικών συλλογισμών. Σε συνεργασία με νομικούς και με κοινωνικούς επιστήμονες, η ρομποηθική εξετάζει επίσης μία σειρά ευρύτερων κοινωνικοπολιτικών και πολιτισμικών ζητημάτων, όπως το αν η Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση θα καταλήξει στην αντικατάσταση του ανθρώπινου εργατικού δυναμικού από ανδροειδή, και τις συνέπειες τής χρήσης σεξορομπότ και πολεμικών ρομπότ. Παρότι η έννοια του «αυτόματου» απαντά ακόμη και σε γραπτά τής κλασικής εποχής, η σύγχρονη επιστημονική φαντασία, στην οποίαν τα ρομπότ αποτελούν βασικό θέμα, δεν έχει κατορθώσει να παγιώσει τη θέση της ως ένα «αξιοσέβαστο» λογοτεχνικό είδος. Αυτό ισχύει έτι περαιτέρω για το υπο-είδος τής κωμωδίας επιστημονικής φαντασίας που συνέγραφε ο Douglas Adams· ωστόσο, υποστηρίζουμε πως το δηκτικό, αυτοαναφορικό χιούμορ των έργων του, στα οποία τα ρομπότ λειτουργούν ως το αντώνυμο της κωμικής ανακούφισης, συνιστά ένα πολύτιμο και ανατρεπτικό αναλυτικό εργαλείο για την κριτική επαναξιολόγηση πολλών από τις μεγαλομανείς οντολογικές και επιστημολογικές φαντασιώσεις τού ανθρώπινου είδους. Rapid advances in the creation of AI-equipped anthropoid robots in the 21st century have led to the emergence of academic fields such as roboethics, which tackles moral concerns in regard to (a) whether robots might pose an existential threat to our species, (b) if a moral code could be programmed into robots in order to make them behave “ethically,” and (c) if, at some point in the future, robots will be capable of developing the ability to do ethical reasoning on their own, in which case they should perhaps be afforded the status of “person.” In collaboration with legal scholars and social scientists, roboethics also investigates a host of broader socio-political and cultural issues, such as the following: Will the 4th Industrial Revolution result in robots replacing us in job settings? What are the ramifications of using robots for either love (sexbots) or war (killer robots)? The concept of “automata” has been explored since the classical era, and robots are a staple of modern science fiction, which has struggled to establish itself as a “legitimate” literary genre, and this is even more true for the SF comedy that Douglas Adams wrote; nonetheless, we contend that the mordant humor and the self-referential wit of his novels, in which his robots serve as an antonym to comic relief, constitute an invaluable, subversive analytic tool for a critical re-examination of our species’ self-aggrandizing ontological and epistemological delusions.